Fluorescencja

Wiele substancji pod wpływem promieniowania elektromagne­tycznego zaczyna świecić, lub jarzyć się w ciemności. Jeżeli świecenie zanika tuż po usunięciu źródła promieniowania, mamy do czynienia z fluorescencja, niektóre substancje jednak emitują światło jeszcze długo po tym, jak zostały naświetlone. Zjawisko to nazywa­my fosforescencją.

Już na początku XVII wieku alchemicy wie­dzieli, że niektóre substancje po skierowaniu na nie strumienia światła zaczynają świecić w ciemnościach. Pewien włoski alchemik zauwa­żył, że baryt (siarczan baru - jeden z cięższych mi­nerałów) wystawiony na działanie promieni sło­necznych albo zbliżony do płomienia, ale nie podgrzany, przez krótki czas świeci w ciemności. Światłem nazywamy ten zakres promieniowania elektromagnetycznego, który wywołuje u ludzi wrażenie wzrokowe. Za krótkotrwałe świecenie oświetlonych wcześniej substancji odpowiedzial­ne jest przede wszystkim niewidzialne dla oka ludz­kiego promieniowanie ultrafioletowe. Naturalnym źródłem promieniowania ultrafioletowego jest Słońce, mogą je też emitować specjalne lampy. Promieniowanie ultrafioletowe może być szkodli­we dla organizmów żywych, chroni nas przed nim atmosfera, w szczególności zaś warstwa ozonowa.